Η εβδομάδα που διανύουμε είναι αναμφίβολα μια «εβδομάδα Γιουροβίζιον», που σημαίνει ότι τηλεθεατές από όλη την Ευρώπη συγκεντρώνονται στους τηλεοπτικούς τους δέκτες για να παρακολουθήσουν τις 3λέπτες μουσικοχορευτικές παρουσιάσεις της κάθε συμμετέχουσας χώρας.

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Ευρώπης, ευρέως γνωστός ως Eurovision, είναι ο πιό μακροχρόνιος διεθνής τηλεοπτικός διαγωνισμός τραγουδιού. Η συμμετοχή στον διαγωνσιμό δεν καθορίζεται από τη γεωγραφική ένταξη στην Ευρώπη παρά το παραπλανητικό όνομα του διαγωνισμού.H μεγάλη εκδήλωση των μέσων μαζικής ενημέρωσης έχει γίνει όλο και πιο δημοφιλής ανα τα χρόνια και μεταδίδεται σε περισσότερες από 40 χώρες παγκοσμίως φτάνοντας κάθε χρόνο στους δέκτες ενος δισεκατομμυρίου τηλεθεατών.

Ο ετήσιος διαγωνισμός που διοργανώνεται ανάμεσα στα μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης δημιουργήθηκε το 1955 στο Μονακό από τον Marcel Bezençon έναν Γάλλο που εργαζόταν στην EBU. Βάση της δημιουργίας του στάθηκε ο διαγωνισμός του Σαν Ρέμο.

Ο αριθμός των χωρών που συμμετέχουν αυξήθηκε σταθερά με την πάροδο του χρόνου, από επτά το 1956 σε πάνω από 20 στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το 1993 συμμετείχαν στον διαγωνισμό είκοσι πέντε χώρες. Κατά την 50ή ετήσια συνεδρίαση της ομάδας της EBU το 2007, με την είσοδο ακόμη περισσότερων εθνών, πάρθηκε η απόφαση ξεκινώντας από τον διαγωνισμό του 2008, να διεξαχθούν δύο ημιτελικοί από τους οποίους θα μπορούσε κανείς να συμμετάσχει στον τελικό. Το 2018 συμμετείχαν συνολικά 43 χώρες, με 26 απο αυτές να εμφανίζονται στον τελικό.Φέτος στον διαγωνισμό που πραγματοποιείται στο Ισραηλ συμμετέχουν 41 κράτη.

Μέχρι πρόσφατα θα φάνταζε αδιανόητο να θεωρήσει κανείς τον διεθνή διαγωνισμό της Γιουρβίζιον, οποιαδήποτε μορφή διπλωματίας, ακόμα και πολιτιστικής. Οι καιροί αλλάζουν όμως,ο διαγωνισμός τραγουδιού εμφανίζει τεράστια ποσοστά στις τηλεθεάσης ανα την Ευρώπη μπορεί κάλυστα να αναλυθεί ως εργαλείο της σύγχρονης πολιτισιτκής διπλωματίας, μιας μορφή της «ήπιας ισχύος» των συμμετεχώντων κρατών.
Η πολιτιστική διπλωματία, που κάποτε θεωρήθηκε ένα είδος πληροφορίας ή ακόμα και προπαγάνδας στις διεθνείς σχέσεις, αλλάζει ταχύτατα τις τελευταίες δεκαετίες. Η σύγχρονη πολιτιστική διπλωματία δεν είναι πλέον μονόδρομη διαδικασία, αλλά μάλλον πολυπολική, πολυεπίπεδη και περιπλεγμένη.

Στην σημερινή εποχή τα κράτη και οι κρατικοί φορείς δεν είναι οι μοναδικοί δρώντες ο ρόλος τους συχνά περιορίζεται σε ρόλο συντονιστή, ως εκ τούτου είναι απαραίτητο να βγούμε από την προυπάρχουσα αντίληψη ότι η διπλωματία και οι διεθνείς σχέσεις διαδραματίζονται μόνο σε προκαθορισμένους λόγους ή μόνο σε πολιτικές ή οικονιμκές πρακτικές.

Ενώ η παραδοσιακή διπλωματία επεκτείνει το εύρος της δράσης της, η πολιτιστική διπλωματία κερδίζει νέες δυνατότητες και νέους ρόλους, εξαπλώνεται στις νέες σφαίρες επιρροής. Ο αντίκτυπος των διαφορετικών προσπαθειών της πολιτιστικής διπλωματίας δεν είναι απαραίτητα άμεσος ή ιδιαίτερα επωφελής για τα κράτη που συμμετέχουν στον διαγωνισμό.

Δεν είναι λίγες οι φορές που η Γιουροβίζιον αποτέλεσε αντικείμενο κριτικής όσον αφορά τόσο το μουσικό όσο και το πολιτικό της περιεχόμενο. Τα τραγούδια που επιλέγονται για τον διαγωνισμό δεν φέρνουν μόνο το καθαρό καλλιτεχνικό στοιχείο, αλλά αποτελούν συχνά την αντανάκλαση της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης του κάθε κράτους η του ενός κράτους με κάποια άλλα. Οι ομάδες ψηφοφορίας μπορούν να θεωρηθούν ως άμεση δρώντες της διπλωματίας, δεδομένου ότι οι χώρες έχουν αναπτύξει μια συνήθεια και την προσδοκία να ψηφίσουν το ένα το άλλο. Σε αυτή την περίπτωση, η υποστήριξη που εμφανίζεται μέσω των ψηφοφοριών αντιπροσωπεύει μια σιωπηρή προσδοκία μιας τέτοιας υποστήριξης, επειδή φέρει ένα ισχυρό συμβολικό μήνυμα διακρατικής υποστήριξης και σεβασμού. Συχνά νίκη σε αυτόν τον διαγωνισμό δεν θεωρείται μόνο επιβεβαίωση της ποιότητας του τραγουδιού, όσο αντιπροσωπεύει μια νίκη πάνω σε ιδεολογικούς ή ακόμη και γεωπολιτικούς ανταγωνιστές.

Σαρίδη Σοφία, αρχισυντάκτρια

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here