Ο αναπληρωτής διευθυντής του Εθνικού Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού – Κέντρου Ζωρζ Πομπιντού βρέθηκε για λίγο στην Αθήνα καλεσμένος του Γαλλικού Ινστιτούτου και μίλησε στα Νέα της Τέχνης για τον Πικάσο, το κλειδί της επιτυχίας του Μουσείου και το άνοιγμα στην Ανατολή.

 

Συνέντευξη στη Μαίρη Αδαμοπούλου

 

Ήρθα στην Αθήνα για να δώσω μια διάλεξη σχετικά με την ποίηση του Πικάσο. Ο Πικάσο έγραψε ποιήματα από το 1935 έως το 1959, τα οποία και αναγνωρίστηκαν από τους ομοτέχνους του ως σπουδαίο δείγμα της ευφυΐας του. Ο Πικάσο αναγνωρίστηκε ως ιδιοφυΐα από την πρώτη στιγμή που έφτασε στο Παρίσι, τόσο από την καλλιτεχνική κοινότητα της εποχής του όσο και από το κοινό. Υπήρξε τόσο διάσημος όσο ο Αϊνστάιν ή ο Τσάπλιν. Ήταν ένας απόλυτος σταρ. Κι αυτή τη διάσταση επιχειρήσαμε να αναδείξουμε στην έκθεση Picasso.mania την περσινή σεζόν στο Grand Palais.

 

Τα κλειδιά της επιτυχίας του Κέντρου Ζωρζ Πομπιντού είναι πρώτα από όλα η ασφάλεια που μας παρέχει το γεγονός ότι είμαστε δημόσιο ίδρυμα κι έτσι ξέρουμε λίγο πολύ ότι θα έχουμε εξασφαλισμένο το ίδιο ετήσιο ποσό χρηματοδότησης, γεγονός που μας επιτρέπει να μπορούμε να οργανώνουμε το μελλοντικό προγραμματισμό μας. Η ποιότητα του προγραμματισμού, τώρα, βρίσκεται σε άμεση συνάφεια με την υψηλή ποιότητα της επιμελητικής ομάδας του Μουσείου: διαθέτουμε 29 εξαιρετικούς επιμελητές από ολόκληρη την Ευρώπη, ειδικευμένους στον τομέα τους.

 

Χρειάζεται επιδεξιότητα για να κερδίσεις το κοινό, ακόμη κι αν διοργανώνεις εκθέσεις που αφορούν πολύ δημοφιλείς καλλιτέχνες όπως ο Πικάσο, ο Μαγκρίτ, ο Χόκνεϊ, ο Χόπερ. Το πρώτο ερώτημα που θέτουμε κάθε φορά είναι πώς θα βρούμε ένα νέο τρόπο ερμηνείας των έργων τους. Στην έκθεση του Μαγκρίτ, για παράδειγμα, πρότεινα κάτι που δεν είχε ως τώρα εξεταστεί: τη σχέση του με τη φιλοσοφία. Το θέμα ήταν γνωστό, αλλά δεν είχε γίνει ποτέ μια ειδική έκθεση αφιερωμένη σε αυτό.

 

Εξακολουθούμε να εμπλουτίζουμε τις συλλογές μας, που, όπως όλες, έχουν κενά, τόσο με αγορές όσο και με δωρεές. Δυσκολότερα να καλυφθούν είναι τα κενά εκείνα που αφορούν σε ιστορικά έργα. Ο καλύτερος τρόπος για τον εμπλουτισμό τους είναι να έχουμε καλή σχέση με τους συλλέκτες, οι οποίοι είναι πιο εύποροι από το Μουσείο, και με τους καλλιτέχνες. Όταν καλείσαι να εμπλουτίσεις τη συλλογή πρέπει να γνωρίζεις αρκετά καλά τη δουλειά του καλλιτέχνη του οποίου έργο πρόκειται να προτείνεις προς αγορά. Επισκέπτεσαι το εργαστήριό του και εντοπίζεις το ξεχωριστό. Αυτό που ναι μεν διαθέτει άρτια σύνθεση, αλλά κρύβει μέσα του την υπόσχεση ότι θα γεννηθεί στο μέλλον κάτι σπουδαιότερο από αυτό.

 

Η επέκταση των μουσείων σε χώρες της Ασίας αποτελεί την έκφραση ενός είδους καλλιτεχνικής μετακίνησης. Πρόκειται για παλιά ιστορία. Από την Ελλάδα της κλασικής εποχής υπήρξε ένα ρεύμα προς την Ιταλία, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες και το Σαν Φρανσίσκο. Η επόμενη στάση φαίνεται πως θα είναι η Ασία. Υπάρχουν περισσότερα από 1.000 νέα μουσεία στην Κίνα. Σχεδιάζουμε κι εμείς να συνεργαστούμε με ένα μουσείο στη Σαγκάη. Θα βασίζεται στις συλλογές του Κέντρου Πομπιντού και θα υπάρχει συνεργασία ανάμεσα στις δύο πλευρές σχετικά με τον προγραμματισμό. Μια τέτοια προοπτική μας ενδιαφέρει διότι σε σύγκριση με άλλα μεγάλα μουσεία σύγχρονης τέχνης, όπως η Tate Modern και το MoMA, δεν έχουμε δυνατότητα κτιριακής επέκτασης. Για να αναπτυχθούμε πρέπει να πάμε κάπου που να υπάρχει επαρκής χώρος ώστε να δείξουμε τα έργα των συλλογών μας.