Ο Πρέσβης του Μεξικό Daniel Hernández, φτάνοντας στην Ελλάδα πριν δύο χρόνια, διαπίστωσε αμέσως ότι η διπλωματία δεν περιορίζεται πίσω από κλειστές πόρτες και μεγάλα γραφεία, αλλά εκεί έξω, στους Αθηναϊκούς δρόμους. Δηλώνει πως ελπίζει να αφήσει ένα αξιοσημείωτο πολιτιστικό αποτύπωμα στους Έλληνες και σε μια ειλικρινή συνέντευξη στον δημοσιογράφο Sudha Nair-Iliades μιλάει για το εμπόριο, τη μετανάστευση, τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, την πολιτιστική διπλωματία.
Η συνέντευξη έλαβε χώρα στον σταθμό του μετρό Ειρήνη και μπροστά από μια τοιχογραφία ζωγραφισμένη από Έλληνες και Μεξικανούς καλλιτέχνες, ο Πρέσβης εξηγεί ότι η ιδέα μιας πολιτιστικής συνάντησης θα ήταν ουσιαστικότερη αν “μεταφερόταν η πολιτιστική διπλωματία εκεί έξω”, χρησιμοποιώντας ένα μέσο το οποίο μπορεί να δημιουργήσει έναν δεσμό ένωσης στον χρόνο. Αυτό ακριβώς πιστεύει και ελπίζει ότι θα επιφέρουν τα έργα: “την αίσθηση δηλαδή μιας αμοιβαίας ιδιοκτησίας, μια αίσθηση πως οι τοίχοι μιλούν την ίδια γλώσσα, μετατρέποντας τους δρόμους σε μουσεία και τα υλικά σε ηχηρά μηνύματα.”

Ξεκινά λέγοντας πως η Ελλάδα και το Μεξικό μοιάζουν στο γεγονός ότι πρόκειται για δύο αρχαίους πολιτισμούς, ταυτοχρόνως όμως πρόκειται και για δύο πολιτισμούς πρόθυμους να αγκαλιάσουν τη σύγχρονη τέχνη, τις σκέψεις και τη συζήτηση. “Είμαστε εξίσου και τα δύο στοιχεία, αρχαίοι και σύγχρονοι, φέρνοντας την ιστορία και την πολιτιστική μας κληρονομιά στη σύγχρονη τέχνη μας και αυτό επιτυγχάνεται μέσω της σύνδεσης της νεολαίας. Οι νέοι Έλληνες αντιλαμβάνομαι πως επιθυμούν να εκφράσουν τις σκέψεις τους, τα συναισθήματά τους και τις αντιδράσεις τους στον κόσμο γύρω τους, δημοσίως, στους τοίχους. Έτσι λοιπόν, φέραμε καλλιτέχνες και από τις δύο χώρες να κάνουν ουσιαστικά ακριβώς αυτό. Να μοιραστούν δημόσια την τέχνη τους και κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε η ιδέα μιας συλλογικής προσπάθειας με Έλληνες και Μεξικανούς καλλιτέχνες. Ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον το πώς οι δύο αλλοεθνείς ομάδες καλλιτεχνών αναγνώρισαν τις ομοιότητες μεταξύ των χωρών , αλλά και πώς προσέγγισαν την τέχνη τους καλλιτεχνικά και διανοητικά. Στόχος μας ήταν ο μέγιστος αριθμός ατόμων που θα το έβλεπαν, τοποθετώντας τους σε δημόσιους χώρους. Εξ ‘ου και η επιλογή του συγκεκριμένου σταθμού που ονομάζεται Ειρήνη και είναι το σημείο εισόδου στο στάδιο το οποίο φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όντας αυτό καθαυτό υποστηρικτής των αξιών της αλληλεγγύης, της φιλίας και της ενότητας.”

Συνεχίζοντας για τη μετανάστευση, υποστήριξε πως “τόσο το Μεξικό όσο και η Ελλάδα είναι παρόμοιες όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, καθώς είναι και οι δύο χώροι διέλευσης μεταναστευτικών κυμάτων. Στην περίπτωσή του Μεξικό, μιλάμε για μετανάστες που προσπαθούν να τα καταφέρουν προς τις ΗΠΑ, ενώ στην Ελλάδα, προς τις υπόλοιπες περιοχές της Ευρώπης. Οι μετανάστες που φτάνουν στις δυο χώρες έχουν πολύ συχνά υποστεί διαφορετικά είδη βίας – κοινωνική, πολιτική ή σωματική.” Επίσης δηλώνει πως και οι δύο χώρες διακατέχονται από ανεκτικές πολιτικές των οποίων ο πυρήνας είναι η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ενσυναίσθηση για τα κακώς κείμενα που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι και μια οργανωμένη κοινωνία πρόθυμη να τους βοηθήσει.
Στη συνέχεια, προς την ερώτηση του δημοσιογράφου κατά πόσον η πολυετής διαμονή Ελλήνων στην Πολιτεία της Σιναλόα από τον 18ο αιώνα ακόμα, έχει επηρεάσει την επικοινωνία μεταξύ των δύο χωρών, απαντά: “Υπάρχει μια ολόκληρη άλλη ιστορία και αυτή έχει να κάνει με τις ελίτ και την πνευματική πλευρά του Μεξικού, όπου η κατανόηση των κλασικών ιδεών και αξιών, η μελέτη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και της ελληνικής φιλοσοφίας είναι θεμελιώδους σημασίας για τη μεξικανική σκέψη. Πολλοί Μεξικανοί που ζουν στην Ελλάδα αποτελούν μια πνευματική ομάδα καλλιτεχνών, συγγραφέων, στοχαστών και δημιουργικών προσωπικοτήτων που προσελκύονται από την ιστορία των Αθηναίων και τα κέντρα μελέτης της ελληνικής σκέψης και φιλοσοφίας. Έτσι, υπάρχει μεγάλη αλληλεπίδραση με ανθρώπους από τους τομείς της λογοτεχνίας και του θεάτρου που έχουν κάνει την Ελλάδα σπίτι τους. Παραμένουν πολύ δραστήριοι στην ελληνική και μεξικανική λογοτεχνία, στο ισπανικό και ελληνικό θέατρο, την ελληνική και ισπανική μουσική. Έτσι, η κοινότητα είναι εξαιρετικά ενεργή στις τέχνες.” Τέλος, καλεί τον κόσμο να παρακολουθήσει την μεξικανική κοινότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ώστε να ενημερώνεται για όλες τις δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα και όχι αποκλειστικά αυτές που προωθεί η Πρεσβεία.

Στη συνέχεια, ο δημοσιογράφος ρωτά τον Πρέσβη, δεδομένου ότι έχει συμβάλλει ενεργά στην υποστήριξη των δικαιωμάτων της LGBTQ κοινότητας στην Ελλάδα, τι είναι αυτό που τον κλονίζει ή τον ενθαρρύνει σε σχέση με τα ομοφυλοφιλικά δικαιώματα στην χώρα. Με τη σειρά του απαντά: “Έχει ενδιαφέρον το γεγονός πως έχουμε σαν κοινή πεποίθηση την ιδέα ότι η Ευρώπη βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τότε διαπιστώνουμε ότι και πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, όχι μόνο το Μεξικό, αλλά και η Βραζιλία, η Αργεντινή, η Ουρουγουάη κλπ. έχουν ισότητα γάμου, νόμους κατά των διακρίσεων, προστασία από τυχόν τέτοιες συμπεριφορές και σε κάποιο βαθμό αποτελεί έκπληξη. Από την άλλη πλευρά, είναι θέμα υπερηφάνειας το πώς στον πολιτισμό και τις κοινωνίες μας κατορθώσαμε να αντιμετωπίσουμε αυτά τα πολύ δύσκολα ζητήματα και είμαστε πολύ χαρούμενοι που μοιραζόμαστε την εμπειρία. Πιστεύουμε ότι κάθε πολιτισμός πρέπει να έχει το δικό του ρυθμό, τη δική του πραγματικότητα, το δικό του χρονοδιάγραμμα σύμφωνα με τη δική του ιστορία, την κοινωνική του σύνθεση, το ρόλο και το βάρος των δικών του κοινωνικών φορέων. Δεν πρέπει να εξαναγκαστεί για κάτι παρασυρόμενος από τον υπόλοιπο κόσμο αλλά να ενθαρρυνθεί και να συνεργαστεί σε διεθνές επίπεδο. Αυτός είναι και ο λόγος που το Athens Pride, καθώς και όλα τα άλλα ζητήματα που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως τα δικαιώματα των μεταναστών, συνεχίζουν να είναι καίριο θέμα για την Μεξικανική Κοινότητα.”

Τέλος, μίλησε για την επαφή που έχει με διάφορα μέρη της Ελλάδας, την αγάπη του και τον θαυμασμό του για την ελληνική ομορφιά, απλότητα και ιδιαιτερότητα. Δήλωσε πως είναι μεγάλης σημασίας για εκείνον οι περίπατοι στους δρόμους της Αθήνας, καθώς νιώθει ότι με αυτόν τον τρόπο περπατά στην Αθήνα του σήμερα. Μία Αθήνα της νεολαίας, του πολιτισμού, της κοινωνικής σύγκρουσης, της σκέψης, της μετανάστευσης και των τεχνών. Όταν ερωτήθηκε για το ποια θα επιθυμούσε να είναι η κληρονομιά που είναι σε θέση να αφήσει στην πόλη, κατέληξε δηλώνοντας: “Δεν σκέφτομαι πώς θέλω να με θυμούνται στην Ελλάδα, αλλά μάλλον πόση από την Ελλάδα θα κρατήσω χαραγμένη στην καρδιά μου και θα έχω μαζί μου για πάντα. Ως διπλωμάτης ταξιδεύω πολύ, αλλά κάποια μέρη παραμένουν αναλλοίωτα στην ψυχοσύνθεση σου και η Ελλάδα είναι ένας από αυτά. Αν με ρωτάτε όμως, αυτό που θα ήθελα να μεταλαμπαδεύσω είναι η επιθυμία και ο ενθουσιασμός να συνεχίσουν να δημιουργούνται έργα που θα είναι πάντα παρόντα στον χρόνο και θα συνεχίσουν να ενισχύουν τη σύνδεση μεταξύ των δύο χωρών μας.”

Έμμα Καρτσώλη

https://www.athensinsider.com/taking-cultural-diplomacy-to-the-streets/?fbclid=IwAR2oyXDDm4xrEVcEOLfjYB2UNJSRMRnzpHNvb3R6ecZWL_ItW2p2wuTMpoc

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here