Αγίου Καποδίστρια την μνήμη δεν θυμάσαι,
καί Πατριάρχη εκλεκτούς ορίζεις σου διαφέντες,
αριστερά ή δεξιά, ποτέ εμπρός κοιτώντας,
στου κόλακα π’ αρέσκεσαι εύκολο θύμα νά ‘σαι.
Ευάλωτος όταν φυσσούν μαΐστρος καί πουνέντες
σε καταπίνει πύθωνας καί στόμα ανακόντας.

Χορτάρι αναγκάθωτο στην πάλη ελεφάντων
το θλιβερό σου θρόϊσμα νομίζεις γι’ απεργία,
κι όλο κραδαίνεις λάβαρα, ιδεολόγος-πένης,
στρατεύεσαι ολόγυμνος σ’ αγώνες υπέρ πάντων,
καί δέσμιος καμπαναριού ελπίζεις ευλογία.
Δίχως το χέρι να κινείς, την Αθηνά προσμένεις.

Να ξεδιψάς πώς το μπορείς στης λησμονιάς την κρήνη,
κομπογιανίτες να καλείς το τραύμα σου μη γιάνει;
Άδικα στάζεις στο κρασί τής μετανοίας γράδα,
το στήθος σου Κεκρόπορτα ορθάνοιχτη σαν μείνει,
το “Υπερμάχω” ψέλνοντας, σκυφτός στο γιαταγάνι.
Ανάθεμά σε, Έλληνα, ντροπιάζεις την Ελλάδα !

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here