Γιοβάννα • Ζήλεια

Ζηλεύω τους καταραμένους.
Μόνο εκείνοι γνωρίζουν
τον Παράδεισο της Κόλασης
και πόσο αξίζει ένα γέλιο κάτω
από τον δικό του ήλιο.

Σιωπή. Άπνοια Με ακούω καθαρά.
Ίσια η γραμμή στον καρδιογράφο
«Σημειώστε, αδελφή, παρακαλώ:
Ώρα θανάτου, Μηδέν, εις τον αιώνα.»

** Αλήθεια, τι θα έλεγε ο Καρυωτάκης για κάποιους τέτοιους στίχους;
Χωρίς ίαμβους, χωρίς ανάπαιστους,χωρίς ρίμα. Πόσο δυνατότερη είναι η μοναξιά του από τη δική τους, πόσο πιο καταλυτική η απελπισία του.
Οι καιροί δυστυχώς, λέμε, άλλαξαν. Ναι, έβγαλαν τα ρούχα τους και φόρεσαν τα μέσα έξω. Το βλέπουμε. Όπως τα σωθικά ενός θεσπέσιου φασιανού, που είναι ίδια με μιας ξεκοιλιασμένης γαλοπούλας. Επιμένουμε όμως. Εμείς, οι αλλόκοτοι οι υψιπετώντες.«Ανοίγουμε ουρανούς με τους στίχους μας»,κομπάζουμε, «κατεβάζουμε άστρα!» Ας μη γελιόμαστε.Οι ελάχιστοι το καταφέρνουν.Οι άλλοι… Προσπάθειες να σωθούμε μπροστά στον καθρέφτη μας όταν μας αγριοκοιτάζει κάνουμε.

Τίποτ’ άλλο.

Print Friendly, PDF & Email